Man en Paard Coaching

Motiveert mens en paard om vanuit ontspanning het beste uit zichzelf te halen

Blogs en Artikelen


Via mijn blogs en artikelen geef ik je graag tips uit eigen ervaring zodat jij en/of je paard lekkerder in jullie vel gaan zitten. Want dat is mijn grootste doel: dat mensen en paarden volledig zichzelf kunnen en mogen zijn en genieten van het leven.

Onderaan deze pagina vind je een handig overzicht per onderwerp, dus scroll even naar beneden als je iets zoekt. En zou je meer willen weten over een specifiek thema? Laat het me dan graag even weten via het contactformulier!

Veel leesplezier!

Hester, Man en Paard Coaching


Mijn grootste buitenrijblunders

Mijn grootste buitenrijblunders... verzameld in één historische/hysterische buitenrit

Je hebt van die dagen waarop zo’n beetje alles wat fout kan gaan ook echt fout gaat. Van die dagen waarvan je achteraf denkt: “Was ik maar in bed gebleven.” Zo’n dag had ik een aantal jaren geleden. Het was voordat ik me grondig begon te verdiepen in de vraag waarom paarden reageren zoals ze dat doen. Dus ik gok dat die memorabele buitenrit ergens rond 2012 moet zijn geweest.


Het begon allemaal heel ontspannen. Nadat ik in de buitenbak had geoefend met het paard van een vriendin - ik zal hem om paardenprivacy-technische redenen even Bonfire noemen - ging ik zoals gebruikelijk uitstappen in het bos vlakbij. Normaalgesproken gingen we aan de rechterkant van de boerderij het bos in, maar dit keer had ik het briljante plan bedacht om naar links te gaan. Voor de verandering. Want variatie is goed, had ik ergens gelezen.


Nou merkte ik al op het pad naar het bos toe dat Bonfire een stuk minder lekker doorliep dan anders.


Waar hij alle andere keren gewoon ons gebruikelijke rondje sjokte omdat hij nou eenmaal niet het meest atletische paard op de wereld was en hij de dressuuroefeningen best pittig vond, was er nu geen land met hem te bezeilen. Hij moest overal naar kijken, was volledig geobsedeerd door de paarden in de weides waar we langs stapten en maakte een paar keer een beweging alsof hij om wilde draaien om terug te gaan.


Toen we eindelijk bij de bosrand waren aangekomen, weigerde hij om nog maar een stap verder te zetten.


Ik gaf been totdat ik scheel zag, maar Bonfire bleef staan waar hij stond. Of hij zette twee stappen en draaide zich vervolgens vliegensvlug om zodat zijn neus in de richting van zijn thuisstal wees. Die richting uit bewegen was geen enkel probleem, maar het bos in stond duidelijk niet op het menu die dag.

Omdat ik op dat moment niet erg lenig was, wist ik dat als ik af zou stijgen ik niet meer in het zadel zou komen. Dus bleef ik zitten terwijl ik nadacht over hoe ik die stomme knol het bos in kreeg. Zo kwam ik op het idee dat ik Bonfire misschien makkelijker de goede richting uit zou krijgen als ik hem eerst een stukje de verkeerde kant uit zou laten gaan. En dat leek inderdaad te werken. Ik juichte inwendig.


Totdat we zo’n 5 meter het bospad op waren en hij weer stil ging staan.


Ondertussen begon ik behoorlijk te koken van binnen. Ik had nooit een zweep nodig gehad bij hem en had er nu dus ook geen bij me. Maar een heel klein tikje begon toch wel enorm interessant te klinken. Bonfire zelf was kennelijk behoorlijk klaar met de situatie en besloot dat hij beter zelf terug kon gaan als dat rare mens op zijn rug de hint kennelijk niet begreep. Daarbij nam hij de kortste weg zodat ik binnen drie passen in de onderste takken van een stel bomen hing. Ik kon me nog net op tijd bukken om te voorkomen dat mijn oogbollen als kerstversiering gingen dienen.

Grommend trok ik de teugels strak waarop hij wonder boven wonder stopte. Met mijn neus in zijn manen en terwijl een stel berkentakken zorgden voor een rugmassage, tuurde ik om me heen. En kreeg een briljant idee.


Als ik nou eens zo’n takje afbrak, dan had ik een zweep.


Met een gemene grijns op mijn snoet stortte ik me op de taak om een twijg die lang genoeg was los te krijgen van de berk. Nog best wel een klus als het geen dode tak is trouwens. Bonfire bleef ondertussen onder de boom geparkeerd staan. Ik gok omdat hij gemerkt had dat lopen vrij stroef gaat als er een tweebener tussen je rug en het gebladerte blijft hangen.

Met mijn zelfgemaakte zweep in mijn hand richtte ik Bonfires hoofd in de richting van het bospad. Vervolgens duwde ik voor goed fatsoen mijn hielen nog een keer in zijn flanken, waarna ik hem een tikje gaf op dezelfde plek.

Echt, het was maar een tikje.


Maar Bonfire explodeerde!


Ik weet nog steeds niet hoe ik het voor elkaar kreeg om te blijven zitten, misschien dat het hielp dat ik al half over zijn hals heen lag, maar het volgende moment schoot dat ogenschijnlijk niet zo atletische paard als een kanonskogel het bospad in. Alsof hij gelanceerd werd.

Nou droomde ik er al sinds ik klein was van om door het bos te galopperen, maar dit was niet helemaal hoe ik dat in gedachten had. Mijn op hol geslagen wannabe renpaard reageerde namelijk op geen enkel signaal dat ik hem met mijn teugels, stem, zit en benen gaf en koerste als een dolle verder en verder het bos in.


Terwijl er in dat bos dus heel vaak mensen wandelden met hun hond en/of kinderen, bedacht ik me toen hij na 100 meter nog op geen enkele wijze vertraagde.


Stel dat er mensen uit een zijpad zou komen, dan zou er een stoomlocomotief van vlees en bloed over hen heen denderen. Dus begon ik als een gek aan de teugels te rukken om hem te laten stoppen. Maar Bonfire had het bit stevig tussen zijn tanden en racete gewoon door.


Hopelijk zou het donderende geraas van zijn hoeven waarschuwing genoeg zijn, maar of een klein kind of een hond zou beseffen wat dat geluid betekende…?


Toen we in volle vaart de andere kant van het bos naderden, een afstand waar ik te voet normaalgesproken zo’n 20 minuten over deed, maar die we nu in hooguit 2 hadden afgelegd, had ik nog even de illusie dat Bonfires batterijen nu toch wel zo’n beetje op moesten zijn. Nee dus. In plaats van af te remmen maakte hij plotseling een bijna haakse bocht, waarbij ik nog net wist te blijven zitten, en sloeg hij een ander pad in. Om precies te zijn, een bospad waar de motorcrossers graag gebruik van maakten omdat het vol met kuilen en springbulten zat.


Hier kon hij toch niet even hard blijven galopperen? O jawel hoor. Bonfire wel.


Ondertussen sloeg ook mijn fantasie op hol. Filmbeelden van benen brekende, door de lucht vliegende en in grote stofwolken neerstortende paarden raasden door mijn hoofd. Uiteraard inclusief onder de paardenlichamen bekneld rakende ruiters, die nadat ze waren uitgegraven in het ziekenhuis met bouten en moeren weer in elkaar geschroefd moesten worden.


Vechtend tegen de groeiende paniek dacht ik koortsachtig na.


Wat kon ik doen? Er moest iets gebeuren voordat het mis ging. En snel. Wat zeiden de boeken die ik vanaf dat ik klein was over paarden en paardrijden had verslonden ook alweer. Iets moest toch lukken? Denk denk denk!

Vaag kwam er iets boven uit een boek over westernrijden. Een one rein stop, ofwel je paard halt laten houden door hem met een van de teugels een steeds kleinere volte te laten lopen. Maar het pad was hooguit 2 meter breed en aan weerszijden waren bomen en struiken. Dat paste nooit!


Tot overmaat van ramp zag ik in de verte een man met zijn hond richting het bospad lopen dat Bonfire en ik in een razend tempo af sjeesden.


Toen pas realiseerde ik me dat ik het takje nog steeds in mijn hand geklemd hield. Als Bonfire daar zo heftig op gereageerd had, misschien zou het dan helpen om het weg te gooien. Inderdaad leek hij een fractie te vertragen zodra ik mijn geïmproviseerde zweep in de bosjes had gemikt. Erg veel scheelde het echter niet.

De man had me ondertussen in de gaten gekregen. Hij zwaaide tenminste vrolijk. De hond had ons ook gezien, want die begon wild te blaffen. Leuk. En Bonfire was al zo gek op honden als ze niet blaften. Dus niet.

Ik begon heftig met mijn ene arm te gebaren dat de man moest blijven waar hij was, terwijl ik met mijn andere de teugels vastklemde en nog wat verwoede pogingen deed om Bonfires rem in werking te zetten.


“Pas op!” riep ik zo hard ik kon. “Blijf aan de kant! Pas op!”


Kennelijk was mijn volume hoog genoeg, want de man stopte. Geen seconde te vroeg, want het volgende moment waren Bonfire en ik hem voorbij geraasd. “Dank jeeeeee!” riep ik over mijn schouder.

En wist nog net op tijd een bos manen vast te grijpen toen Bonfire een paar meter verder naar rechts een ander pad in schoot. Waar, geloof het of niet, een wat breder en vlakker stuk in zat.

Ik greep de rechterteugel, trok die met alle macht naar me toe en duwde tegelijkertijd mijn rechterkuit in zijn flank. Millimeter voor millimeter boog Bonfires hals naar rechts. Zijn rechte lijn werd een flauwe bocht, een boog, een spiraal.

En zijn rengalop werd een gewone galop, pittige draf, gewone draf, stap.


Stop.


Daar stonden we dan. Allebei te hijgen als een stelletje blaasbalgen en te trillen op onze benen.

“Lekker aan het rijden?” hoorde ik achter me.

Ik keek over mijn schouder en daar stond de man met de hond. Gelukkig op een afstand die Bonfire aankon, maar de labrador was nog steeds lekker bezig om zijn stembanden te trainen. “Nou, het ging eigenlijk een beetje te hard,” wist ik uit te brengen met een dun stemmetje dat een omaatje van 96 niet had misstaan.


Voordat de man kon reageren, besliste Bonfire dat hij lang genoeg in de buurt van diens blaffer had gestaan en zette hij zich weer in beweging. In draf dit keer goddank.


De terugreis verliep gelukkig een stuk gecontroleerder en Bonfire stopte zelfs aan de rand van het bos zodat ik af kon stijgen en te voet de N-weg over kon steken naar zijn thuisstal. Kennelijk waren zijn batterijen toch eindelijk leeg.


Bonfires eigenaresse keek verbaasd op toen ze mijn verwilderde blik zag.


En de groene vegen over op mijn gezicht, armen en kleren plus de verzameling blaadjes, rendiermos, dennennaalden en takjes in mijn haren. [Waar een flauwe kopie van in mijn ondergoed bleek te zitten, zoals ik merkte toen ik even later naar het toilet ging.]

“Wat heb jij nou gedaan?”

Ik haalde een paar keer diep adem en gooide het er toen uit.


“Bonfire op hol geslagen?”


Haar wenkbrauwen tikten haar haarlijn aan. “Die? Hoe kan dat nou. Die is normaalgesproken nergens bang voor.”

“Hij wilde het bos niet in,” zei ik met een klein stemmetje, “en toen heb ik hem een tikje gegeven met een takje.”

Een glimlach verspreidde zich op haar gezicht. “Leek dat takje soms op een zweep? Ja, Bonfire is panisch van die dingen.”

“O.”

“Ben je blijven zitten?”

Ik tekende een cirkeltje in het zand met de neus van mijn rijlaars. “Met pijn en moeite.”


“Nou, dan is het toch goed afgelopen,” zei ze nuchter.


Toen pas realiseerde ik me dat ik inderdaad enorm veel mazzel had gehad. Sinds die wilde rit heb ik al heel wat verhalen gehoord van amazones en ruiters waarbij de rampscenario’s die door mijn hoofd gingen van benenbrekende paarden en vermorzelde berijders wel werkelijkheid werden. En om te voorkomen dat er nog meer mensen en paarden verongelukken, wil ik iedereen die ervan droomt om een ontspannen buitenrit te maken met haar/zijn paard of pony graag ondersteunen om die in vervulling te brengen.

Want omdat ik buitenrijden een van de heerlijkste activiteiten vind die er zijn, is deze rit een van de belangrijkste redenen geweest dat ik meer wilde weten over het wat en hoe van paardengedrag en de invloed van de ruiter op zijn paard. Heel veel meer.


Die kennis deel ik graag.


Vandaar dat ik je de komende weken tips geef die jou en je vierbenige maatje op weg helpen. Zodat jij niet dezelfde blunders hoeft te maken die je in mijn hysterische rit hebt zien langskomen.

Heb jij zelf ook zo’n verhaal dat net wel of net niet goed afliep? En hoe zijn jouw buitenritten nu? Ik hoor het graag!


Hester, Man en Paard Coaching - Motiveert mens en paard om vanuit ontspanning het beste uit zichzelf te halen

PS: Sta jij te trappelen om veilig naar buiten te gaan met je paard en kan je daar een steuntje bij in de rug gebruiken? Bij jou op stal, of op afstand als je liever het zekere voor het onzekere neemt vanwege het Corona-virus? Stuur me een berichtje, dan maken we samen een vliegende start met Buitenrijdtraining of Buitenrijd-hulp op Afstand. En nee, als ik het over een vliegende start heb, dan bedoel ik dus niet het laagvliegen uit mijn verhaal. ;-)


Overzicht van al mijn blogs en artikelen

Jij en je paard

Paard op crash-dieet?

Ontspannen Buitenrijden: Hoe makkelijk je paard van zijn erf of maatjes vandaan gaat

Ontspannen Buitenrijden: Hoe je paard omgaat met spannende situaties, dingen en dieren - deel 1

Ontspannen Buitenrijden: Hoe je paard omgaat met spannende situaties, dingen en dieren - deel 2

Ontspannen Buitenrijden: Hoe je paard omgaat met spannende situaties, dingen en dieren - deel 3

Ontspannen Buitenrijden: Het basis spanningsniveau van je paard

Ontspannen Buitenrijden: De 5 factoren die van jouw buitenrit een feestje of een flop maken

Mijn grootste buitenrijblunders

“Een paar trappen in zijn buik; dan weet je paard tenminste wie de baas is”

Is jouw paard een fiets?

Focus jij op wat je NIET wil of op wat je WEL wil?

Gedoe bij de trailer deel 1: Waarom lokken met een emmer voer bijna nooit werkt

Gedoe bij de trailer deel 2: “Mijn paard staat eindelijk in de trailer. En nu? Klep dicht en rijden?”

Gedoe bij de trailer deel 3: Waarom je je paard eerst moet losmaken en dan pas de achterstang moet openen

Gedoe bij de trailer deel 4: Waarom sederen trailerlaadproblemen kan veroorzaken of verergeren

Weet jij hoeveel invloed JIJ op je paard kunt hebben?

Kan jij mijn paard niet gewoon even voor me fiksen?

Kijk eens naar wat er WEL goed gaat

Hoe duidelijk ben jij voor je paard?

Ik heb hem even alle hoeken van de bak laten zien!

Training geannuleerd!

Houd je klep in de gaten!

Stel je bent een paard... De Trailertijdmachine

Heb jij ook last van startproblemen?

Een klopje op de hals klopt niet altijd

Creatief met Balk - Deel 1

Creatief met Balk - Deel 2

Creatief met Balk - Deel 3

Creatief met Balk - Deel 4

Creatief met Balk - Deel 5

Train jij je paard vaker dan nodig?

Nieuwe gewoonte aanleren? Begin klein!

Je paard snapt niet dat de bron van jouw spanning tussen je oren zit

Gewoon doorgaan; waar een wil is...

Loop jij weleens aan de rechterkant van je paard?

Minder stress bij "andersom" vervoeren

Vier gehoorzaamheidsoefeningen voor de dagelijkse omgang met je paard

Wandelen met je paard: het effect van deeldoelen

Dit is een parkeerplaats!

Wint je paard als je afstapt als je paard ergens niet voorbij durft?

Blijft jouw paard liever in de wei als je hem komt halen?

Een paard starten op een "sympathieke" manier zorgt voor minder stress tijdens de training

Paarden blijven schrikken van nieuwe voorwerpen

Er zijn geen echte wilde paarden meer op aarde

De invloed van jouw lichaamshouding op je paard

Meer controle over je paard? Laat los!

Soms kun je beter NIET met je paard gaan trainen

Ik heb helemaal geen hulp nodig!

Paard met gebruiksaanwijzing

Ga trainen en blijf trainen!

Hoe weet ik of mijn paard bang is?


Vragen? Nieuwsgierig naar een specifiek onderwerp?

Mocht je vragen of opmerkingen hebben naar aanleiding van een van de blogs of artikelen, wil je meer weten over paardengedrag, of heb je een vraag over hoe coaching met behulp van paarden werkt, dan kun je altijd contact met me opnemen via de mail, telefoon of het contactformulier. Ook als je een artikel of blog zou willen lezen over een bepaald onderwerp, dan hoor ik dat graag.

Wil jij extra motivatie in je mailbox? Tips om zelf steviger in je schoenen te gaan staan, of om de relatie met je paard nog verder te verbeteren? En wil je daarnaast op de hoogte blijven van acties en aanbiedingen van Man en Paard Coaching?

Klik dan op onderstaande knop.